مد و فشن در گذر زمان

2 هفته پیش

مد و فشن در گذر زمان پوشش و بهره‌ گیری از لباس، به نیاز طبیعی خود آرایی انسان نیز پاسخ می‌دهد که تنوع الگوهای پوششی در میان افراد و نیز زیبایی‌ها و جذابیت‌ های به کار رفته در لباس‌ ها، مؤید این مسئله است. افراد با توجه به سلایق، انگیزه‌ ها و فرهنگ حاکم بر محیط، در انتخاب شکل، رنگ و جنس لباس مورد علاقه خود اعمال نظر می‌ کنند و با جلوه‌ گری از طریق آن، به حس خودآرایی و زیبایی دوستی درونشان پاسخ می‌دهند.

از سوی دیگر، علاوه بر موارد فوق، کارکردهای اجتماعی لباس نیز مطرح می‌ گردد. امروزه لباس هویت خاصی را از افراد و حتی جامعه نمایان می‌کند. الگوهای مختلف پوشش و مد ، ضمن ایجاد شخصیت و تبیین جایگاه فردی، بیانگر سنت‌ها، ارزش‌ها و نوع فرهنگ حاکم بر جوامع هستند.

      مدها الگوهای فرهنگی ای هستند که توسط بخشی از جامعه، پذیرفته می شوند و دارای یک دوره‏ ى زمانی نسبتا کوتاه اند سپس فراموش می شوند. بنابراین، مدگرایی آن است که فرد، سبک لباس پوشیدن و طرز زندگی و رفتار خود را طبق آخرین الگوها تنظیم کند و به محض آن که الگوی جدیدی در جامعه رواج یافت، از آن یکی پیروی نماید.

در قرن نوزدهم میلادی چارلز فردریک ورث به انگلیسی: Charles Frederick Worthبا دوختن برچسب نام خود به لباس‌هایی که طراحی می‌کرد زمینه‌ساز شروع طراحی مد به‌طور کلی شد. درست پیش از آنکه بزازها مزون‌های لباس (خانه‌های مد) خود را در پاریس برپا کنند و انبوه خیاط‌های شناخته نشده دست به خلاقیت بزنند و مدهای عالی که در دادگاه‌های سلطنتی پوشیده می‌شدند برچیده شوند. موفقیت ورث به‌طوری بود که او به جای اینکه مانند خیاط‌های دیگر که در گذشته تنها از دستور مشتری پیروی می‌کردند رفتار کند، می‌توانست به مشتریانش دیکته کند چه بپوشند. واژه ی ‘طراح مد’ به فرانسوی: Couturierدر حقیقت اولین بار برای توصیف او ساخته شد. در حالیکه مقوله ی پوشاک در هر دوره ی زمانی توسط دانشگاهیان مورد مطالعه و بررسی قرار گرفته‌است، تنها خلق پوشاک از سال ۱۸۵۸ به بعد را می‌توان به‌طور مؤثر طراحی لباس در نظر گرفت.

در همان دوره بود که بسیاری از مزون‌های لباس (خانه‌های مد) شروع به استخدام هنرمندان و نقاش‌ها کردند تا طرح لباس‌ها را بکشند. تصاویر نقاشی شده به مشتری‌ها نشان داده می‌شدند که بسیار ارزان‌تر از نمونه واقعی لباس تولید شده در کارگاه بودند، در صورتی که مشتری‌ها یکی از طراحی‌های آنان را می‌پسندیدند آن لباس را سفارش می‌دادند و خانه ی مد از این طریق صاحب درآمد می‌شد. به این ترتیب، سنت طراحی لباس به جای ارائه ی لباس‌های تکمیل شده به عنوان یک کار اقتصادی شروع شد.

در قرن ۱۹ ، فشن و مد تنها مختص طبقات اجتماعی خاصی بود: زنان سطح بالای جامعه و بازیگران تئاتر. این فشن و مد برای بانوان بسیار محدودکننده بود ، از کرست های تنگی که به سینه و قفسه ی سینه آن ها فشار می آورد تا دامن های بسیار بلند که حرکت آن ها را محدود می کرد.

این فشن فردی کم کم از بین رفت. با ثابت شدن نقش زنان در جامعه، تمرکز بر کودکان و زندگی اجتماعی معطوف شد.

تا قبل از ظهور مرد انگلیسی چارلز فردریک ورث در اواخر ۱۸۵۰ در پاریس، یک مشتری باید پارچه را جداگانه تهیه می کرد، سپس آن را نزد یک خیاط می برد تا برایش بدوزد. ورث تمام این فعالیت ها را یکجا گرد هم آورد و مدلی برای یک خانه فشن ایجاد که قرن ۲۰ و اوایل قرن ۲۱ را تحت تاثیر خود قرار داد. هر چند لباس هایی که او تهیه می کرد ویژگی های محدود زمان خود را منعکس می کرد، اما ایده ی او بعنوان بنیانگذار سیستم فشن مدرن قابل چشم پوشی نیست.

      در حال حاضر صنعت مد بیش از هر چیز متکی بر فروش بازار انبوه است. تولید انبوه طالب بیشتری دارد و نیاز طیف گسترده‌ای از مشتریان را برآورده می‌کند. مشاهیر دنیای مد برای هر فصل مد روندهایی را تعیین می‌کنند که بر اساس آن لباس‌های ماشینی تولید می‌شود. آن‌ها اغلب تمام طول یک فصل را صبر می‌کنند تا مطمئن شوند آیا سبک مطرح شده می‌تواند بازار را به دست بگیرد یانه، سپس برای تولید آن ابتکار عمل را به دست می‌گیرند و به منظور صرفه جویی در هزینه و زمان از پارچه‌های ارزان‌تر و تکنیک‌های ساده‌تر برای تولید استفاده می‌کنند که به راحتی می‌تواند توسط یک دستگاه انجام شود. در نتیجه محصول نهایی می‌تواند خیلی ارزان‌تر فروخته شود. یک نوع طراحی وجود دارد که سبک کوچ به انگلیسی Kutchنامیده می‌شود و منشأ آن به واژهیآلمانی“kitsching” برمی گردد که معنی آن زشت یا به لحاظ زیبایی‌شناسی ناخوشایند است..کوچ همچنین اشاره به نوع پوشش یا نمایش لباس‌هایی دارد که به اصلاح از مد افتاده‌اند، اغلب شلوارهای فاق بلند مربوط به دههی ۸۰ میلادی نماد مد کوچ در نظر گرفته می‌شوند.

 

 

مد و فشن در گذر زمان
لطفا امتیاز دهید
0
برچسب ها :

بدون دیدگاه